gwlan

"Асабліва палюбілі беларускі тарфянік італьянскія каноплі: яны расьлі такія, якіх самі італьянцы і ў вочы ня бачылі - да чатырох мэтраў увышкі" (К. Крапіва).

Вось назваўся б ён Кандрат Каноплі - у школе яго б ахвотней чыталі)))

Часам думаю, што беларусы выжылі таму, што рэгулярна дубасілі: шышачкі абрывалі, а з астатняга рабілі вяроўкі для чарнаморскага флоту. Памятаецца, сябар расказваў пра аднаго касьмічнага дзеда дзесьці ў цэнтральнай Беларусі. Тырчок з паўвекавым стажам. А самому ўжо за восемдзесят. Жвавы такі, зусім не затарможаны - ані старасьцю, ані канабіноідам. "Параблю, кажа, параблю, потым павячэраю ды сяду на лавачку перад домам, заб'ю люльку (ён траву люлькамі курыць) і падумаю пра жыцьцё сваё быцьцё. Хораша на сьвеце, халера".

Вось так)))

Бывай навечна, мой герой,
нібы актор нібы трагедый.
Твой рэжысэр пайшоў дамой
і вольным стаў, уласнай драмы
(камэдыі гітары й кедаў)
акторам, ў сьвеце – растаманам.

Дзіця самоты і бунтар,
нязломны Байран эўфарыі,
Эўфарыён Самсон-змагар
сярод асбтрыжаных герояў,
твой рэжысэр зьняў кайданы і
сьцёр амальгаму з залюстроўя.

Ты пратрымаўся да канца,
лірычны геній трамадолу,
трысьнёг ахвочы да вінца,
іртуць заблытанага сэрца
на раздарожжы вен і болю
памерлых крывяносных целцаў.

Падвойваньне душэўных сіл,
але раздвойваньне самое
душы – ў мінулым. Небасхіл
на сцэну ўпаў ад землятрусу
і вывеў назаўжды са строю
цябе, фальшывага Ісуса.

Мой экс-герой, ты больш ня джын
да дзір зацёртага Эдэна,
тэатра, дзе адрэналін
калоць у вены прымушалі.
І кожны раз было страшэнна,
калі чужая сталь шпрыца
у сталь маёй крыві ўцякала.

У юнь дзядзя Слава служыў на флоце. А потым, каб быць адзінокім, рабіў рыбаком. Таемна, покуль усе спалі ці бухалі ў порце, ён разнасьцежваў трумы й сачыў у біноклі, як рыбы губляліся ў моры, знаходзячы дом.

Ён бачыў ня раз паўднёвае зьзяньне і нават наведаў аднойчы абток Сынгапур. Яго выкрадалі піраты і іншаплянэцяне, а ён заўсёды выходзіў сухім на беразе нейкага Сочы, скідаючы пару кіляў зьмяіных скур.

Ён ведаў выдатна, што лісьце жаўцее – ад шчасьця, таму што ўвосень растуць грыбы; што момант на сонцы мацнейшы ад супэрклею, а кожнаму чалавеку належыць па доўгай панчосе, каб незнарок дзяцінства не пазабыць.

Я быў дыназаўрам на дне ўсіх азёраў, няўлоўным стагодзьдзямі еці й хвастом камэт. Зямля, як яе ні круці, таксама плыве па зорах – так сказаў дзядзя Слава, на валасок ад сьмерці зьнізаўшы сьвет.

Бо кожнаму ў гэтым сьвеце хочацца быць з табой –
дарма, што някожны ў сілах у гэтым табе прызнацца.
І гэта жаданьне няўмольна накрывае нас з галавой
дзесьці на беразе мора, зялёнага, як Паца-ваца.

Мы бачылі ў тэлескопе туманнасьць тваіх валасоў,
глядзелі пад мікраскопам у вочы тваіх каморак,
здавалі макулятуру сваіх загонаў і лішнюю кроў,
каб некалі зноў апынуцца з табою на беразе мора.

Мы сьпелі ўсё лета на сонцы, адрошчваючы плады,
як сэрцы, на цяглых дрэвах сваёй ненаўмыснай любві. Ды,
нягледзячы на самоту, мы разам расьцілі сады
на беразе мора з табою, нашай Сэмірамідай.

Увосень мы сталі судзінай для тваіх апрэсьненых сьлёз,
салодкіх і цёплых на нашым сасьмяглым ад шчасьця целе.
Мы поўніліся табою, чакаючы перадоз,
бы золак на беразе мора, рыпучага, як арэлі.

Жыцьцё, направер, ёсьць дрэвы, пасаджаныя рукой
яшчэ невядомых школьнікаў у новых спальных раёнах.
Жыцьцё – гэта памяць мора, якое шуміць табой
у ракавінах нашых вушэй – гучней за ўсюды прысутны хронас.

Яны аднавілі будоўлі, дзе мы правялі з табой нашы дзяцінствы ў далёка не паралельных сьветах. Мы аказаліся бліжай – і разам сышлі ў запой, сп’янеўшы ад сьвежай травы праведзеных разам летаў.

Мы выйшлі з-пад прыцяжэньня, зьмянілі сотні арбіт і папазьбівалі з розуму лякатары і радары. На нас палявалі ваенныя, рэчы і гаймарыт – ды мы выжывалі ўва ўсіх падстроеных імі аварыях.

Мы нават сталі гуляцца: кідаліся пад мэтро, хадзілі ў паходы ў Чарнобыль і гэпаліся з арэляў, пілі з бэнзынавых лужын і елі штодзень у бістро. А заўтра зноў прачыналіся ў адной на дваіх пасьцелі.

Дэталі б усё ўскладнілі. Аднойчы прыйшлі яны, як вечная мерзлата, цяжарныя мерцьвякамі – і сэрца рванула стоп-кран, спыніўшы нарэшце сны. У нас шчэ жылі дарослыя – дарослыя нас і заклалі.

Яны разблыталі наш ДНК і выпілі з цукрам кроў, заасфальтавалі неба і пазачынялі дахі. Жыцьцё – бескарысны выкапень з абясточаных сьветлякоў. Кароткамэтражнае ўсё. Ўсё чыста. Пайшло ўсё нахуй.

мы чакалі яе ўсё жыцьцё. чакалі так доўга, што забылі‍ радасьць сустрэчы. і калі нарэшце яна знайшла сябе на даляглядзе, мы неяк стушаваліся і нават заплакалі - каб хоць трохі разьмякчыць сваю застарэлую чэрствасьць. а яна неадступна крочыла наперад па магнітных палёх, абганяючы касьмічнае выпрамяненьне, узбураючы радыяцыйны фон, вылучаючы ў атмасфэру тоны азону й кіслароду. нам кружылася галава, а перад вачыма распускаліся ўсе кветкі сьвету - адначасова, без папярэджання, раптоўныя, як аргазм. але нават зь ім мы ня ведалі, што рабіць, апроч як трымаць унутры сябе. і пакуль вакол нас круцілася звар'яцелае навакольле, яна апынулася каля самых нашых губ. ейнае дыханьне спаліла нас унівеч, ператварыўшы ў попел пад сваімі нагамі. мы сталі набівацца ў сітавіны на яе скуры, выпадкова пранікаючы ўсярэдзіну, напаўняючы сабой яе цела. і калі мы ўварваліся ў крывяносную сыстэму і выйшлі на калясардэчную арбіту, нас азарыла адкрыцьцё. мы нарэшце выйшлі зь сябе й распусьціліся ў асяродзьдзі. глыбока шчасьлівыя, мы аварочваліся вакол яе сэрца – і з кожным вітком па судзінах з нас вытыхаўся сьлезацечны газ памяці. гэта быў капэрніянскі пераварот у каханьні. кроў стал салёная нашым каханьнем.

Прадам юзаны (2 сэзоны) спальнік Nova Tour. Коўдра. Раздымная засьцежка-маланка. Камфорт да +5. З нутранога боку - тканіна. Колер - зялёны. Бонус - кампрэсійнік сіняга колеру.

Стан больш чым здавальняльны. Перад продажам усё памыта ды пачышчана)

Цана: 45 тыс. бел руб.

Тэлефоньце, сёньня ўвечары я ў цэнтры (дзесь пасьля пяці): 8630120 (МТС)

1. Enid – Seelenspiegel
2. My Dying Bride – A Line Of Deathless Kings
3. Candlemass – Tales Of Creation
4. Candlemass – King Of The Grey Islands
5. Candlemass – Dactylis Glomerata
6. Helrunar – Frostnacht
7. Dio – Master Of The Moon
8. Dio – Killing The Dragon
9. Soilwork – A Predator’s Portrait
10. Sentenced – Down
11. Sentenced – Frozen
12. Paradise Lost – In Requiem
13. Sirenia – At Sixes And Sevens
14. Sirenia – An Elixir For Existence
15. Sirenia – Nine Destinies And A Downfall
16. Lacrimosa – Lichtgestalt
17. Elvenking – Wyrd
18. Loreena McKennit – To Drive The Cold Winter Away
19. Celtic Journey
20. Celtic Soul
21. Siegfried – Drachenherz
22. Estatic Fear – A Sombre Dance
23. Blackmore’s Night – The Village Lanterne
24. Penumbra – Emanete
25. Penumbra – The Last Bewitchment
26. Penumbra – Seclusion
27. Nightwish – Once
28. Within Temptation – The Heart Of Everything
29. Apocalyptica – Worlds Collide
30. Moonsorrow – Voimasta ja Kunniasta
31. Moonsorrow – Verisakeet
32. Moonsorrow – Havitetty
33. Summoning – Minas Morgul
34. Summoning – Stronghold
35. Summoning- Let Mortal Heroes Sing Your Fame
36. Summoning – Oath Bound
37. Metallection 3
38. Metallection 4
39. Foo Fighters (mp3)
40. Северные Врата – Правь
41. Владимир Высоцкий – Бегство Мистера Мак-Кинли

стаяў жнівень сонца мінула пядун і ўсе папасядалі на лаўкі ці то амаль усе або калі быць зусім дакладным толькі ён вырашыў пакупацца ў фатонах і паказаць язык альфа часьцінкам што завісьлі па дарозе ў азоне з усіх газаў ён самы гасьцінны таму мо апошнім часам у тых краёх стаў шырыцца кіднэпінг падступная радыяцыя карыстаецца з даверлівасьці сьвятой кіслароднай троіцы і нахабна шныпарыць у яе па арудах выносячы з хаты ўсё дазваньня нават шпалеры думаючы пра лёс азонавага слою ён не зацеміў як на яго самога насунуўся цень магчыма ня самых добрых намераў ну ўсё пачалося падумаў ён кіднэпінг ёб успомніш гаўно вось і яно або яшчэ што небудь горшае напрыклад мазок прымусовы аналіз у сувязі з трыма афіцыйна зарэгістраванымі выпадкамі сьвінскага грыпу кажуць з двух ліхаў трэба выбіраць найменш ліхое яго ахапіла роспач у вас дзьвюх тысячаў ня знойдзецца нават безь дзяжурнай у такіх выпадках усьмешкі заявілі дзьве кралі фіфы ну карацей проста размаляваныя жэншчыны ў сваіх тўэнціз з душы як акмень ссунуўся мо таму і дзьве тысячы стаў разважаць ён каб канчаткова супакоіцца і перастаць займацца самапэртурбацыяй па адной на кожную пагатоў ім каля дваццаці цалкам імаверна гм нарэшце прамовіў ён ў мяне толькі дзесяцітысячная купюра вам жа ня трэба дзесяць тысяч праўда як мага больш нявінна запытаўся ён ў фіфаў а можа тады будзе тры фраза паставіла мянеў тупік не я ж сказаў што маю толькі дзесяць адной банкнотай адной паперкай ну нам вельмі трэба справа труба не хапае на падарунак заканькалі фіфы і зрабілі мілажальныя твары мы можам даць вам рэшту акей кажа ён давайце ну насамрэч нам трэба тры сямсот валяйце згаджаецца ён толькі каб хутчэй іх пазбыцца ой а можа мы вам дамо рэштай толькі пяць тысяч яны наступалі ён азірнуўся і пабачыў супрацьпяхотныя вожыкі тупік ператварыўся ў пастку бля вы ж хацелі дзьве потым тры затым тры сямсот цяпер ужо пяць што за хуйня я не на залатым гаршку сяджу у яго таксама былі голкі і ён вырашыў іх агаліць у паветры запахла крывёю ён паглядзеў на крыніцу з пальца тырчэла стрэмка яна зрабіла ў ягоным пальцы дзірку і адтуль выцякала кроў дыфузія бля падумаў ён і схаваў палец пад клуб сьвет пакутуе ад празьмернай колькасьці дзіраў чорных азонавых і інш утвараюцца скразьнякі пладзяцца пацукі й тараканы разьвіваецца наркабізнэс і гэты ябаны кіднэпінг магчыма наша місія як дабрадзеяў якраз і палягае ў тым каб гэтыя дзіры затыкаць але пры чым тады гэтыя фіфы са сваім сраным падарункам можа ў іх таксама дзірка ёсьць і ім трэба тэрмінова яе ліквідаваць як чарнобыльскую аварыю там або прарыў плаціны на якой небудзь саяна шушанскай гэс давайце так я вам чатыры вы мне шэсьць згода га ну маглі б згадзіцца й на пяць пакрыўдзілася адна зь фіфаў ну дай яму ўжо дай зьлітавалася другая і тая дала ён паклаў рэшту ў гаманец застрэмленай рукой дыфузія зноў была ў гульні дзірка працягвала рабіць сваю чорную справу спасіба кінулі яны на разьвітаньне і пайшлі ў сталіцу пад даўкі пах мэталу і фатонавы дождж такі пяшчотны пасьля азону стаяў жнівень сонца толькі мінула пядун і няўхільна рухалася ў бок дома ўраду туды дзе ленін няздольны рухацца паказвае час і са слязьмі глядзіць на бду...вучыцца вучыцца вучыцца

Мо хто падкажа, дзе канкрэтна й калі адбываецца сёлетняя ўкраінская вясёлка?

Пазаўчора вярнуўся зь месяцовага падарожжа аўтаспынам й ня толькі па Эўропе. Траціў грошы, бадзяўся па гарадох, утыкаў на краявіды, уваходзіў у кантакт зь мясцовым насельніцтвам, згараў на сонцы, бухаў сапраўды смачнае й недарагое італійскае вінішча, агіднае паўднёвае піва і рвотны вэнэцыянскі шпрытс, паглынаў у вялікіх колькасьцях сакавітыя памаранчовыя дыні і цёмна-фіялетавы інжыр, спажываў штодзень мацарэлу, атрымліваў сонечныя ўдары, чэрпаў на беразе Адрыятыкі лыжкаю вяршкі, лежачы ў намёце з высокай тэмпэратурай, начаваў на запраўках і вакзалах, адмазваўся ад паліцыі й плаціў штрафы за безьбілетныя праезды, затарваўся сувэнірамі, ледзь не згубіў усе грошы, але шчасьліва адшукаў іх нанава, прарабіў тое самае з панамай, курыў траву, спазнаваў, што такое вандалізм у ягоным першапачатковым выглядзе, краў гандоны з гербам Вэнэцыі, сустракаў прыгожых дзяўчын, але не знаёміўся, адчуваў сябе аўтаспыньнікам з кніжкі Хантэра Томпсана і ня толькі, чакаў крышнаітаў, даваў грошы на кокс, знаходзіў іх на вуліцы і кідаў у фантаны, мыў там ногі, чысьціў зубы на плошчы перад вакзалам, еў ля падножжа Калізэя, катэдраў у Міляне ды Вене, старажытных цэркваў ў Флярэнцыі ды Равэне, ехаў па сэрпантыне сто км/гад, спазнаваў асаблівасьці руху цягнікоў падчас страйкаў, набіраў ваду з пажарных шлангаў і туалетаў, зараджаў тэлефон у макдачніцы, запасаўся сурвэткамі й цукрам у кавярнях, гойсаў па аўтабанах, хаваўся ад дажджоў пад мостам, сушыў фэнам намоклую торбу, заклейваў скотчам дыванок, мімаволі выдаваў сябе за прасталытку ў прамзоне, а потым ледзь ня зьнік бязь вестак у пошуках сапраўднай шлынды, намоўлены шалёным матэматыкам, спаў у адным купэ з сынгапурцам, дарыў савецкія манэты амэрыканцам, зьбіраў ракавінкі, будаваў замкі зь пяску й паветра пра магчымую блізкасьць зь такой мілай і такой форменай амэрыканкай, а насамрэч немкай, закахаўся ў айран і шаурму бязь мяса, знаходзіўся пад купалам сьвятой Сафіі й бачыў няправільнага Хрыста са строгім і замаркочаным тварам, уяўляў правільнага Хрыста з усьмешкай на абліччы і радаснымі вачыма, думаў пра любоў і круціўся ў быка на яйцах (на шчасьце), стаяў на каленях перад Пантэонам і гладзіў мармур Партэнона, наведваў магілу Дантэ, тусаваўся каля затопленай царквы, беспасьпяхова намагаўся ўварвацца ва ўнівэрсытэт Падуі і здаць іспыты, як Скарына, праяжджаў паўз Алімп і сузіраў Дзеўся, які хаваўся за апошнімі кучавымі аблокамі ў раёне вяршыні, аглядаў Вэнэцыю з вышыні палёту самагубцы (вежа на плошчы Сан Марка, 100 мэтраў, цана жыцьця - 8 эўра, нагару ўзносісься на ліфце), трохі сьмеціў у Нэапалі (дзьве накрыўкі ад піва), амаль заначаваў у анарахістаў на сквоце, меў вочную стаўку з чатырма крумкачамі і мог тое самае зрабіць з вожыкам, але адмовіўся, выехаў з Украіны, туды не заяжджаючы, наслухаўся пра бурны й неспакойны пачатак 90-х, культруна ўзбагаціўся, духоўна крышталізаваўся, стаў празрыстым і чыстым, як вада Эгейскага мора ў часы Ахілеса. Як і ў яго, адзіным хібным мейсцам засталіся пяткі - яны дасюль чорныя, бо шкрапэткамі за цэлы месяц скарыстацца бадай не прыйшлося. Буду церці пэмзай са схілаў Вэзувія, балазе тамака ўжо пабываў і цяпер змагу адрозьніць, што ёсьць што ў гэтым жыцьці. А можа, і ў наступным.

Мапа:
( Read more... )
Легенда:
чырвоны колер: пройдзена аўтаспынам
шэры колер: адолена на самалёце
чорны колер: праехана на аўтобусе
пурпуровы колер: праехана на цягніку
сіні колер: праплыта на пароме

Наведаныя гарады: Менск, Піцер, Тампэрэ, Франкфурт-на-Майне, Прага, Кутна Гора, Браціслава, Вена, Падуя, Вэнэцыя, Мілян, Равэна, Флярэнцыя, Піза, Рым, Нэапаль, Бары, Атэны, Тэсалёнікі, Стамбул, Адзеса, Кіеў.

Lake Of Tears

Last Purple Sky

I like to watch things
like to watch things grow
and to take things slow

I like to take them in
with the starlight
and the moon on a cold night

Oh I'd like to see them stay

Like those days
when we must walk this world alone
As the purple sky turns grey
And the world grows cold

I like to watch them
like to watch them go
To where they are gone

I like to take them on
to take them all
And to make them small

Oh I'd like to see them stay

Like those days
when we must walk this world alone
As the purple sky turns grey
And the world grows cold

And the world grows like those days
when we must walk this world alone
As the purple sky turns grey
And the world grows cold

мы бачылі як яна ўвайшла ў штопар ад завоблачных перагрузак экіпаж ужо скончыў сваё існаваньне ракета паламала сябе напалам у раёне другой ступені выбухнула фантанам высокатэхналягічнага паліва і згубіла сябе ў ядравай смузе яна была так блізка амаль у натуральную велічыню так інтымна блізка што можна было прачытаць на ейным распоратым баку тры літары НАС чацьвёртвая пакінула сябе на другім аскепку ракеты і хаатычна як пад мікраскопам куляючы сябе ўвайшла ў мяккі растоплены захадам сонца гарызонт у месцы паданьня бэтон неба даў трэшчыну яна неадкладна зарасла агнякветам і клубы ягонага пылку скіравалі сябе ўва ўсе бакі ад захапленьня ў нас замёрз сьпінны мозг а ногі ўрасьлі ў падлогу выбуховая хваля паглынула суседнія дамы выбіла шыбы й выплюнула частку абгрызеных мэталаканструкцый стала горача яна мусіць аслабнуць пакуль дацягне сябе да нас і зможа толькі абясточыць дом або адключыць ацяпленьне галоўнае мы будзем жыць няхай мы памром праз колькі дзён на апошняй стадыі праменнае хваробы мы мусім заставіць сябе жыць прыгажосьць вымагае ахвяр і мы гатовы стаць яе пакутнікамі

Вальжына Морт

Бэрлін-Варшава


праяжджаем варшаву.
лета. вечар.
ператварылася ў вецер
сэрца
і дзьме.

дзесяць хвілін на вакзале.
вечар. лета.
круціцца як плянэта
сэрца
ў мяне ўнутры.

і гэта ня ком у горле,
што не сказаць і слова.
гэта так адмыслова,
гэта так напралом,
сэрца лезе праз рот
і напружвае зрок.

Такога проста ня можа быць. Нават па тэлевізары. Нават крозы разводзяць рукамі і п’юць карвалол. А хтосьці ад несілу глушыць гарэлку, напрыклад, рыцары, і Артур сур’ёзна баіцца за свой эліптычны стол. Такога не дапускаюць нават на Эўрабачаньне і выключаюць з падручнікаў для інстытутаў і школ. Маўляў, такое яно безнадзейнае і мусіць быць страчана, забыта ў кавярні ды кінута ў акіян. Іначай уся гісторыя будзе зноў перайначана і вернецца ў свой пачатковы, яшчэ некрануты стан.

Магчыма, будзе працяг.

Дзяўчынка-эма сядзіць на трубе
І зычыць памерці...вядома, сабе.
І раптам - бабах! Труба ўзрываецца.
Газпрам. Лятункі ажыцьцяўляюцца.

via http://dimaidr.livejournal.com/410021.html?view=1285541#t1285541

Усё пачалося калісьці ў далёкім цяпер кайназоі. Мы зблыталі эвалюцыі ўсе карты і проста ня вымерлі, бо людзям для выжываньня заўсёды патрэбны героі, дэпрэсіі ў эканоміцы і, можа, яшчэ наркадылеры.

Мы плюнулі на Лах-Нэсы і зьбеглі на Тытыкака. Ты стала адною з ламаў, а я стусаваўся зь інкамі. Ды толькі ўсё бескарысна – страчаная Ітака нас вылічыла, скарыстаўшыся аэрафотаздымкамі.

Мяне паставілі ў вугал на самым краі сусьвету, і мы разышліся па швох, як Афрыка і Амэрыка. Ты прагла на ўсё забыцца – яны асушылі Лету і вынайшлі, як спраўляцца са СНІДам тваёй гістэрыкі.

Між намі цяпер сыстэмы і ўскрытыя вены капэртаў, але не сумуй, бо сьмерці на сьвеце меней, чым вечнасьці. Пакуль на зямлі ёсьць травы, мы будзем зьвязвацца ветрам. Ніхто не скасоўваў закону ўзаемнае невылечнасьці.

Таму што яна – дзяцінства, якое забыць немагчыма, тым болей гэта пярэчыць законам усякай навукі. Нягледзячы на расстрэлы чакаючага рэжыму, яна пускае карэньне і цягне да неба, да сёмага неба рукі.

Пэрыяд яе паўраспаду дагэтуль яшчэ невядомы, таму што яе сьвядомасьць расшыраецца з хуткасьцю сьвету. І ўсё, што раней сядзела пад арыштам храмасомаў, прасочваецца на сонца празь песьцікі кветак і ліпавыя білеты.

Яна пакідае горад, бо зоркі там строга па картках, а месяц даўно не мядовы – добра, калі салёны. Жыцьцё яе ўвекавечыць надпісамі на партах, ядравым раззбраеньнем і ядраным пахам азону.

У жніўні, а мо і ў ліпені ( укожным разе - амаль на цэлы месяц) зьбіраюся ехаць у Італію. Па дарозе хачу патусіць у Кракаве, Уроцлаве, Празе. Але дакладнага маршртуту ня ведаю: на мейсцы высьветліцца))) Вось жа, шукаю сабе спадарожніцу. З запрашэньнем праблем быць не павінна. Ці хто жадае?